Film, bir bodrumda zincire vurulmuş iki adamın hikayesini anlatıyor. Esas ilginç olansa, hikayenin ana karakterlerinin durumu: esir alınmışlar ve durumları, tümüyle bir internet yayını aracılığıyla dünyaya sunuluyor. Esir alıcıları, bunu bir nevi "mahkeme"ye dönüştürüyor. Bu mahkemenin yargılananı ise, bu karmaşık durumdan başka biri değil, emekli bir hakim; son dava dosyası tam da bu sanal mahkemenin konusu. Film boyunca, esas dramatik nokta, izleyicilerin bu durumu belirlemedeki rolü. Filmin seyrine göre, izleyiciler aslında birer jüri üyesine dönüşüyorlar. Bu, sıradan bir izleyiciyi aktif bir oyuncu haline getiriyor ve bizlere, gizem, gerilim ve adalet üzerine yoğun bir şekilde düşünme fırsatı sunuyor. Esir alınmış olan emekli hakimin son davasını, kim bilir kaç bin kişi tarafından izlenen bir canlı yayınla yeniden yargılanmak zorunda kalışının ironisiyle karşı karşıyayız. Bu durum, izleyicinin, haksızlık ve adalet kavramları üzerine yeniden düşünmesini sağlıyor. Film, bu adalet arayışını bir gerilim unsuru haline getirirken, bizleri de koltuklarımızın ucuna kadar getiriyor. Sonuç olarak, bu film gerçekten de güçlü bir hikaye anlatıyor ve izleyiciyi derinden sarsıyor. Hakimiyet, adalet ve mahremiyetin ne anlama geldiğini sorgulamamızı sağlayan bir eser.