Yıl 1829. Genç bir Üçüncü Bölüm memuru olan Nikolay Gogol, iç karışıklıklarla boğuşuyor. Kendi yazdığı kitapları yüzeyel ve vasat bulan Gogol, adeta bir çılgınlığa kapılıyor ve basılan tüm kitaplarını birer birer satın alıp yakıyor. Onun bu davranışları, derin bir iç huzursuzlukla ve belki de edebi başarısızlık hissiyle besleniyor. Hayatı, sürekli tekrarlayan şiddetli epileptik nöbetlerle daha da karmaşık bir hal alıyor. Bu süreç, Gogol'ün hayatını ve varoluşsal sıkıntılarını bir arada hikayeleştiren bir dönem filmi olmaya aday görünüyor. Karakteri ve çaresizliği, yüzeyden bakıldığında tuhaf bir hikâye gibi görünse de, izleyiciye edebiyat ve kabullenilmiş acı üzerine pek çok düşünce veriyor. Nikolay Gogol gibi bir yazarın ruh dünyasına girerek, onun korkuları, umutsuzlukları ve hayal kırıklıkları üzerinden insan ruhunun derinliklerine dalmamızı sağlıyor. Nihayetinde, hem Gogol'ün kişisel acıları hem de kitaplarına olan sadakati, onun edebi dehasının kaynağı olabilir. Gogol'un bu hikayesinde, derin bir tasvir ve özdeşleşme hissi yaşatan sinematik bir deneyim sunuluyor. Bu film, izleyicisine yalnızca bir dönem filmi değil, aynı zamanda bir yazarın kendi eserleriyle olan karmaşık ilişkisini ve bu ilişkinin kişinin ruh hali üzerindeki etkisini de anlatıyor.